“คบคน” คนควักใจให้ คบหาชั่วชีวิต คนหน้าไหว้หลังหลอก บอกลาแล้วหันหลัง!

216

“คบคน”

คำด่า อย่าใส่หู

คำชม อย่าใส่ใจ

คนด่า อย่าพึงฟัง!

ผู้สามารถ จึงถูกวิพากษ์วิจารณ์

คนไม่สามารถ ย่อมได้แต่วิพากษ์วิจารณ์

อย่าสนใจ น้ำลายแตกฟองของใคร

เพราะสิงโตไม่มีวันเหลียวฟังสุนัขเห่า!

คนยกยอ อย่าได้เชื่อ! ปากป้ายน้ำผึ้ง

หากไม่มีเรื่องวอนขอ ก็คือผลประโยชน์

ซ่อนมีดในรอยยิ้ม

หากไม่เพื่อเอาใจ ก็เพื่อเล่นงาน

อย่าพึงเชื่อ ใบหน้าที่สอพลอ

อย่าพึงฟัง คำหวานที่มีจุดหมาย

ถูกหยามหมิ่น อย่าห่อเหี่ยว

เพียงพากเพียร ย่อมมีวันหยัดยืน

ไม่ละทิ้ง ย่อมได้เห็นปาฏิหาริย์

สักวัน คนเหยียดเธอ จะได้แต่แหงนมอง

คนสบประมาทเธอ ตะลึงคาดไม่ถึง!

ใครเคยช่วยเธอ ต้องจดจำ

คนที่เคยขอทุกอย่างได้ทุกอย่าง อย่าได้ลืมเลือน

คนเคยมีบุญคุณให้น้ำแม้เพียงหยด เธอทิ้งไม่ได้

เป็นคนให้มีน้ำใจ ทำการใดให้รู้คุณ

รับหนึ่งคืนสิบ เอาใจจริงแลกรักแท้

เมื่อคนตีจาก อย่าร่ำไห้!

เธอเหงา เธอว้าเหว่า ไม่เกี่ยวกับใคร

เธอคิดถึง เธอโหยหา ไม่มีใครใส่ใจ

จำไว้เถิด !!

คนที่ไร้ค่าคู่ควรรัก ไม่จำต้องเสียดาย

คนที่ไม่รักเธอ ย่อมจากไปไม่เร็วก็ช้า

ใครใส่ใจเธอ ต้องถนอม!

มีไมตรี จึงใส่ใจ อยู่เป็นมิตร

ใครปลอบประโลม เป็นที่พึ่ง จับมือให้มั่น

ใครให้ความอบอุ่น ยังความปีติ อยู่เคียงเขาไปตลอด

ในชีวิต สักกี่คนเล่า

พานพบกันเมื่อสาย แต่แยกทางกันไป

สักกี่ความสัมพันธ์เล่า

จดจ่อคนึงหา แต่กลับกลายไม่กล้ารบกวน

กาลเวลามุ่งร้ายเห็นได้ชัด

ทว่าทิ้งความจริงใจอันจริงที่สุดไว้

ความผูกพันที่แท้ ไม่กลัวขาดการติดต่อ

มิตรแท้ ไม่หวั่นถูกระแวง

ทางที่เลือกเดินจะถูกจะผิด ไม่เกี่ยวกับใคร

สายใยสัมพันธ์ หากขาดสะบั้น รับผิดชอบเอง

คนลา น้ำชาชืด

คำตอบมากมายไม่จำต้องถามว่าทำไม

เพลงจบ คนย่อมร้าง

คำถามทำไมอีกมากไร้คำตอบ

ผ่านบางเรื่องราว จึงเห็นคนบางคนชัด

เห็นคนบางคนชัด จึงเรียนรู้บางเรื่องราว

ฝนตกได้ ใจคนย่อมเปลี่ยนได้

หลากเรื่องราวในโลกยากตัดสิน

คำว่า ‘คน’ เขียนง่าย ใจคนหาง่ายไม่

คบเพื่อน ไม่แบ่งสูงต่ำ

ไม่ประจบคนมั่งมี ไม่หมิ่นคนยากไร้

ที่สำคัญคือใจต่อใจ ที่หมิ่นคือหน้าซื่อใจคด!

คนตรงนั้นง่ายที่สุด คนใจดีนั้นชอบที่สุด

เอาใจคบใจ คบหากันได้

เอาใจไปลวงเล่น ควรรีบลา

คนควักใจให้ คบหาชั่วชีวิต

คนหน้าไหว้หลังหลอก บอกลาแล้วหันหลัง!