วันที่แม่เริ่มออกเดินทาง ทิ้งทุกอย่างเพื่อลูก (บทความนี้อยากให้ลูกทุกคนได้อ่าน)

404

แม่เริ่มออกเดินทางตอนนั้น แม่ก็เป็นเด็กผู้หญิง

คนหนึ่ง ผ่านคืนวันมีความฝัน เป็นของตัวเอง

เหมือนกับเรา แม่เดินทางมาเจอความรักมีชีวิตคู่

ที่หวังจะสร้างเป็นครอบครัวที่อบอุ่น พอวันที่รู้ว่า…

ในครรภ์ ของแม่มีเราอยู่ในนั้น

เป็นจุดเริ่มต้นของเวลากว่า 9 เดือน ที่ต้องแบก

น้ำหนักกว่า 10 โล แม่เริ่มใช้ชีวิตอย่างรอบคอบมากขึ้น แม่กลัวว่าลูกในท้อง ของแม่ จะ เ ป็น อั นต ร า ย

และวันที่แม่เจ็ บป วด มันก็ได้มาถึงวันแรก…

ที่แม่ได้เห็นหน้าลูก “แม่ก็เจ็ บ ปวด แต่..เต็มไปด้วย ความสุข”

ชีวิตส่วนตัวของแม่ ไม่ใช่เรื่องสำคัญ แล้วความฝัน

อาจถูกพักไปบ้าง แต่แม่ก็เต็มใจ

ข้าวของเครื่องใช้ลดลง เหลือเท่าที่จำเป็นรูปร่าง

หน้าตาของผู้หญิงคนนึง ไม่สำคัญเท่าลูก ของแม่อีกแล้วล่ะ… “เรื่องอื่น ๆ ของแม่พักไว้ ก่อนเถอะ”

อนาคตของตัวเอง ที่แม่เคยคิดถึง

ถูกแทนที่ด้วยอนาคตของลูกเราจะปลอดภัยไหม…

เราจะเป็นเด็กดี หรือเปล่า เราจะได้น้อยกว่าลูกคนอื่นมั้ย… แม่พย าย าม ทุกอย่างให้เรา ได้รับสิ่งที่ดี จากแม่

ให้ลูกของแม่เติบโตอย่างดี พอเราก็เติบโตแม่เริ่ม

พบ กับความห่างเหิน ของลูกที่เคยตัวเล็ก

แม่ไม่ได้เป็นเพื่อนเล่น ที่เราเคยสนุกด้วยเหมือนก่อน

แม่เห็นใบหน้าที่เราหงุดหงิดใส่ขณะเดียวกัน

ก็เห็นรอยยิ้มที่แม่เคยได้รับ แต่ผู้รับกลายเป็นเพื่อนของเราไปแล้ว

“น้อยใจ…แต่ทำอะไรไม่ได้หรอก” วันที่แม่โล่งใจอย่างที่สุด เป็นวันที่เราเรียนจบ

แม่ทำทุกอย่างมามาก มายกว่าจะได้ปริญญามา

แม่คิดว่าหมดห่วงแล้ว และขณะที่แม่ มองดูเราถ่ายรูปสนุกสนาน กับเพื่อนบัณฑิต

แม่รู้ตัวเองว่า… แม่คิดผิ ดแล้ว ลูกจะได้งานที่ดีมั้ย

ลูกจะมีแฟน ที่รักลูกเหมือนที่แม่รัก หรือ เปล่านะ

เขาจะดูแลลูกอย่างที่แม่ดูแล หรือเปล่า..

เมื่อแม่… ไม่อยู่แล้วลูกจะอยู่อย่างไร “โตแค่ไหน… แม่ ก็เห็นภาพเด็กตัวน้อย ๆ ของแม่ เช่นเคย”

ลูกของแม่ค่อยๆออกเดินทางในชีวิตของตน

เรามีครอบครัว มีลูกมีบทบาทเพิ่มขึ้น จนบทบาทการเป็นลูก ของแม่น้อยลง กว่าเดิม ถึงเวลาแล้ว

ที่แม่ต้องปล่อยวางลูกมีชีวิต ของลูกแล้ว แต่แม่ไม่เคยวางได้เลย แม่ยังรัก…

และห่วงลูกของแม่อยู่เสมอ “อย่ าลืมแม่นะลูก”

แม่แก่ตัวลงพร้อมกับ นับถอยหลังการจากลา

เป็นการเดินทางช่วงสุดท้ายที่ต้องเจอ

ความเสื่อมถอยสองแขนที่อุ้มลูกมา หลายปี

ยกอะไร มากไม่ได้อย่าง เมื่อก่อน สองขาที่เคยพาลูกไปนั่น นี่ต้องใช้ไม้เท้าพยุง

วาจา ที่เคยเป็นกล่อมลูก เริ่มพูดไม่รู้เรื่อง

หัวใจที่เคยสู้ฝ่าฟั น ปัญหาให้ลูกบีบตัวน้อยลง

“แม่เหมือนก้อนน้ำแข็งที่วางตั้ง อยู่กลางแดด”

ในระหว่างที่เราเดินทางในชีวิตของเรานั้น จงหันไปมองหน้าแม่ ของเราให้เต็มตา

มองเข้าไปให้เห็นถึงการเดินทาง ที่ท่าน..ได้ผ่านมาวันนี้แม่เดินทางมาไกลมากแล้ว

ขอแค่อย่ าลืมการเดินทาง ที่ผ่านมาของแม่นี้

เป็นการเดินทางของความรัก ที่วิเศษสุดแล้ว